غزلیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۴۰۱
اندرآ ای مه که بیتو ماه را استاره نیست تا خیالت درنیاید پای کوبان چاره نیست چون خیالت بر که آید چشمهها گردد روان خود گ…
غزل شمارهٔ ۴۰۲
نقشبند جان که جانها جانب او مایلست عاقلان را بر زبان و عاشقان را در دلست آنکه باشد بر زبانها لا احب الافلین باقیات ال…
غزل شمارهٔ ۴۰۳
گر تو پنداری به حسن تو نگاری هست نیست ور تو پنداری مرا بیتو قراری هست نیست ور تو گویی چرخ میگردد به کار نیک و بد چرخ ر…
غزل شمارهٔ ۴۰۴
هله ای آنک بخوردی سحری باده که نوشت هله پیش آ که بگویم سخن راز به گوشت می روح آمد نادر رو از آن هم بچش آخر که به یک جرعه…
غزل شمارهٔ ۴۰۵
به خدا کت نگذارم که روی راه سلامت که سر و پا و سلامت نبود روز قیامت حشم عشق درآمد ربض شهر برآمد هله ای یار قلندر بشنو طب…
غزل شمارهٔ ۴۰۶
چند گویی که: «چه چارهست و مرا درمان چیست؟» چارهجوینده که کردهست تو را خود، آن چیست؟ چَنْد باشَد غَمِ آنَت که زِ غَم، …
غزل شمارهٔ ۴۰۷
چَشْمِ پُرنور که مَسْتِ نَظَرِ جانان است ماه اَز او، چَشْم گِرِفْتهست و فَلَک، لَرْزان است خاصِه، آن لَحْظِه کِه اَز حَ…
غزل شمارهٔ ۴۰۸
آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست تا که کشتی ز کف ظالم جبار برست خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست صافیست و مثل درد به پست…
غزل شمارهٔ ۴۰۹
تا نَلَغْزی کِه زِ خون، راهِ پَس و پیش، تَر اَسْت آدَمیدُزْد، زِ زَرْدُزْد، کُنون، بیشتَر است گُرْبُزاناَنْد کِه اَز…
غزل شمارهٔ ۴۱۰
دوش آمد بَرِ من آنکه شب افروز منست آمدن باری اگر در دو جهان آمدنست آنکه سرسبزی خاکست و گهربخش فلک چاشنی بخش وطنهاست اگ…