غزلیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۴۱
جمله یارانِ تو سنگند و توی مرجان چرا ؟ آسمان با جملگان جسمست و با تو جان چرا ؟ چون تو آیی جزو جزوم جمله دستک میزنند چون…
غزل شمارهٔ ۱۴۲
دولتی همسایه شد همسایگان را الصلا زین سپس باخود نماند بوالعلی و بوالعلا عاقبت از مشرق جان تیغ زد چون آفتاب آن که جان می…
غزل شمارهٔ ۱۴۳
دوش من پیغام کردم سوی تو استاره را گفتمش خدمت رسان از من تو آن مهپاره را سجده کردم گفتم این سجده بدان خورشید بر کاو به …
غزل شمارهٔ ۱۴۴
عقل دریابد تو را یا عشق یا جانِ صفا ؟ لوح محفوظت شناسد یا ملایک بر سما ؟ جبرئیلت خواب بیند یا مسیحا یا کلیم ؟ چرخ شاید ج…
غزل شمارهٔ ۱۴۵
ای وصالت یک زمان بوده فراقت سالها ای به زودی بار کرده بر شتر احمالها شب شد و درچین ز هجران رخ چون آفتاب درفتاده در شب …
غزل شمارهٔ ۱۴۶
در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما محومان کن تا رهد هر دو جهان از ننگ ما بادِ باده برگمار از لطف خود تا برپرد در هوا ما ر…
غزل شمارهٔ ۱۴۷
آخر از هجران به وصلش دررسیدستی دلا صد هزاران سرّ ِ سرّ ِجان شنیدستی دلا از ورای پردهها تو گشتهای چون می از او پردهی خ…
غزل شمارهٔ ۱۴۸
از پی شمس حق و دین دیده گریان ما از پی آن آفتابست اشک چون باران ما کشتی آن نوح کی بینیم هنگام وصال چونک هستیها نماند از…
غزل شمارهٔ ۱۴۹
خدمتِ شمس حق و دین یادگارت ساقیا باده گردان، چیست آخر داردارت ساقیا ؟ ساقیِ گلرخ ز می این عقلِ ما را خار نه تا بگردد جمل…
غزل شمارهٔ ۱۵۰
درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما بی سر و سامانی عشقش بود سامان ما آن خیال جان فزای بخت ساز بینظیر هم امیر مجلس و هم سا…