شمارهٔ ۳۸

از امیر معزی نیشابوری در رباعیات

ای یار چو روزگار یار من و توست

بس کس که حسود روزگار من و توست

این باده که اندوه‌گسار من و توست

برگیر و بیا که ‌کار کار من و توست

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۳۷

بعدیشمارهٔ ۳۹

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید