شمارهٔ ۴۷ - به شاهد لغت فاژ،بمعنی دهان دره
از لبیبی در ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
قیاس . . . ش چگونه کنم بیا و بگوی
ایا گذشته بشعر از بیانی و بوالحر
اگر ندانی بندیش تا چگونه بود
که سبزه خورده بفاژد بهار گه اشتر
نظرات
در حال بارگذاری نظرات
لطفاً صبر کنید...