شمارهٔ ۴۴ - به شاهد لغت غر، به معنی دبه خایه

از لبیبی در ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

برون شدند سحرگه ز خانه مهمانانش

زهارها شده پر گوه و خایه‌ها شده غر