شمارهٔ ۲۷

از کمال خجندی در رباعیات

هرگز نکشیدم آن سر زلف بخم

چون دال بدست خویش الا بقلم

تا ابروی تو نون و دهانت میم است

چشمم ز خیال هر دو باشد پرنم

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۲۶

بعدیشمارهٔ ۲۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید