رباعیات اصیل
از مجموعه اشعار خیام نیشابوری در رباعیات خیام به پژوهش سیدعلی میرافضلی
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱
دارنده، چو ترکیبِ طبایع آراست باز از چه سبب فکندش اندر کم و کاست؟ گر خوب نیامد این بنا، عیبْ کراست؟ ور خوب آمد، خرابی از…
شمارهٔ ۲
در دایره‌ای کآمدن و رفتنِ ماست او را نه بدایت، نه نهایت پیداست کس می‌نزند دَمی در این معنی راست کین آمدن از کجا و رفتن ب…
شمارهٔ ۳
ترکیبِ پیاله‌ای که در هم پیوست بشکستنِ آن، روا نمیدارد مست چندین سر و پای نازنین، از سرِ دست از مهرِ که پیوست و به کینِ …
شمارهٔ ۴
این کوزه که آبخوارۀ مزدوری است از دیدۀ شاهی و دلِ دستوری است هر کاسۀ مَی که بر کفِ مخموری است از عارض مستیّ و لبِ مستوری…
شمارهٔ ۵
آن را که به صحرای عِلَل تاخته‌اند بی او همه کارها بپرداخته‌اند امروز بهانه‌ای در انداخته‌اند فردا همه آن بُوَد که دی ساخ…
شمارهٔ ۶
در شش جهت آنچه گِردِ ما گستردند در پنجْ حواس و چارْ طبع آوردند بس گُرْسِنه‌اند و عالمی را خوردند این هفت که در دوازده می…
شمارهٔ ۷
آن‌ها که کهن بُوَند و آن‌ها که نُوَند هر یک به مرادِ خویش لَختی بدوَند این سفلهْ‌جهان به کس نمانَد باقی رفتند و رویم و …
شمارهٔ ۸
آرند یکی و دیگری بربایند بر هیچکس این راز همی‌نگشایند ما را ز قضا جز این قَدَر ننمایند: پیمانه تویی، باد به تو پیمایند
شمارهٔ ۹
ز آوردنِ من، نبود گردون را سود وز برُدنِ من، جاه و جمالش نفزود وز هیچ‌کسی نیز دو گوشم نشنود کآوردن و برُدنِ من از بهرِ چ…
شمارهٔ ۱۰
از جملۀ رفتگانِ این راهِ دراز باز آمده‌ای کو که به ما گوید راز پس بر سرِ این دو راهۀ آز و نیاز تا هیچ نمانی که نمی‌آیی ب…