غزلیات
از مجموعه اشعار خواجوی کرمانی در دیوان اشعار - صنایع الکمال - حضریات
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۷۱
وقت صبوح آنزمان که ماه بر آمد شاه من از طرف بارگاه برآمد کاکل عنبر شکن ز چهره بر افشاند روز سپید از شب سیاه برآمد از در …
شمارهٔ ۱۷۲
مه را اگر از مشک زره پوش توان کرد تشبیه بدان زلف و بنا گوش توان کرد چون شکّر شیرین بشکر خنده درآری جان برخی آن لعل گهر پ…
شمارهٔ ۱۷۳
گل اندامی که گلگون می دواند بدان نازک تنی چون می دواند بگاه جلوه از چابک سواری فرس بر شاه گردون می دواند مگر خونم بخواهد…
شمارهٔ ۱۷۴
اندم که نه شمع و نه لگن بود شمع دل من زبانه زن بود واندم که نه جان و نه بدن بود دل فتنه یار سیمتن بود در آینه روی یار جس…
شمارهٔ ۱۷۵
گر مرا بخت درین واقعه یاور نشود چکنم صبر کنم گرچه میسر نشود صورت حال من از زلف دلاویز بپرس گر ترا از من دلسوخته باور نشو…
شمارهٔ ۱۷۶
چون طرّه عنبر شکنش در شکن افتد از سنبل تر سلسله بر نسترن افتد دانی که عرق بر رخ خوبش بچه ماند چون ژاله که بر برگ گل یاسم…
شمارهٔ ۱۷۷
ماجرائی که دل سوخته می پوشاند دیده یک یک همه چون آب فرو می خواند چون تو در چشم من آئی چکند مرد چشم که بدامن گهر اندر قدم…
شمارهٔ ۱۷۸
من خاک آن بادم که او بوی دلارام آورد در آتشم ز آب رخش کاب رخ من می برد آنکو لبش گاه سخن هم طوطی و هم شکرست طوطی خطّش از …
شمارهٔ ۱۷۹
چون خطّ تو گرد رخ گلرنگ بگیرد سر حدّ ختن خیل شه زنگ بگیرد مگذار که رخسار تو کائینه حسنست از آه جگر سوختگان زنگ بگیرد بی …
شمارهٔ ۱۸۰
عید آمد و آن ماه دلافروز نیامد دل خون شد و آن یار جگر سوز نیامد نوروز من ار عید برون آمدی از شهر چونست که عید آمد و نورو…