شمارهٔ ۲۲۷

از کمال‌الدین اسماعیل در رباعیات

گل در مه روزه همچنان می خندد

گویی که بطنز بر جهان می خندد

می روشن و نو بهار و مردم هشیار

گل را عجب آمدست از آن می خندد

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۲۲۶

بعدیشمارهٔ ۲۲۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید