دفتر اول
از مجموعه اشعار جامی در هفت اورنگ - سلسلةالذهب
فهرست اشعار
بخش ۱۱۱ - سؤال و جواب راهب
راهبی راه بی غبار گرفت دامن کوه و کنج غار گرفت نگشادش گره ز هیچ گروه از قناعت نهاد پشت به کوه مرد را کوه خوش هم آوازیست …
بخش ۱۱۲ - در مذمت آنان که بنای مذهب خود بر کم آزاری نهاده اند و در ورطه اباحت و الحاد افتاده
هر که درویش ازو بود بیزار کی ز درویش آید این کردار نیست درویشی این که زندقه است نیست جمعیت این که تفرقه است اصطلاحات عار…
بخش ۱۱۳ - در مذمت آنان که شرع را بهانه آزار مسلمانان سازند و کارهای باطل را در صورت حق بپردازند
آن که شرع خدای ازوست تباه نیست گویا ز سر شرع آگاه کرده در کوی و خانه و بازار شرع و دین را بهانه آزار کار باطل کند به صور…
بخش ۱۱۴ - قصه زاهد و عارف
زاهدی می گذشت در راهی فاسقی را بدید ناگاهی در گناه عظیم افتاده ره به سوی جحیم بگشاده گفت یارب بگیر سخت او را ده به سیلاب…
بخش ۱۱۵ - طبقه ثالثه آنکه نیت ایشان در عزلت ایثار صحبت حق است سبحانه و تعالی بر صحبت خلق
وان دگر آن که صحبت مولا کرد ایثار بر همه دنیا روز و شب صحبت خدای گزید دل ز پیوند ماسوا ببرید کرد خالی ز ما خلق خود را دا…
بخش ۱۱۶ - قصه کلی که در خانه معشوق خود بکوفت گفتند باز گرد که صحبتی تنگ است موی در نمی گنجد گفت بهانه مجوی و در باز کن که من خود کلم و موی ندارم
کلکی بود عاشق گلکی شوخکی مشکبار کاکلکی داشت معشوق از قضا روزی خلوتی با چو خود دل افروزی هر دو تنها به عیش بنشسته بر رخ غ…
بخش ۱۱۷ - در بیان آنکه عزلت و اقسامش که مذکور شد یکی از آن چهار رکن است که ابدال به سبب مداومت بر آن به مقام خود رسیده اند و آن سه رکن دیگر صحت و جوع و سهر است چنانکه خواهد آمد
قدوه عارفان به سر قدم قطب حق صاحب فصوص حکم قدس الله سره الأصفی و هدانا لقسطه الأوفی کرده نقل از زبان معتمدی در حکایات اه…
بخش ۱۱۸ - اشارت به رکن دوم از ارکان مقام ابدال که دوام صمت است
چون نشستن خموش نتوانم باری از خامشی سخن رانم چون سخن لله و مع الله نیست شیوه عارفان آگه نیست با خدا گوی یا برای خدای ور …
بخش ۱۱۹ - قصه مفسدی که در تحصیل مشت های نفس حیله ای انگیخت که شیطان سوگند یاد کرد که هرگز این حیله به خاطر من خطور نکرده است
گشت پرباد مفسدی را بوق برد نفسش نفیر بر عیوق شد پی میل خویش مکحله جوی کرد صحرا و دشت در تک و پوی اشتری یافت ناگهان ماده …
بخش ۱۲۰ - در بیان آنکه انسان را قابلیت جمیع صفات متقابله هست به هر کدام که میل می کند و ورزش آن پیش می گیرد در آن به کمال می رسد
آدمی ز اصل فطرت آمد صاف از صفا قابل همه اوصاف هر صفت را که می شود طالب می شود بر نهاد او غالب گر به خوی فرشته آرد روی زو…