شمارهٔ ۲۲۸

از مجد همگر در دیوان اشعار - رباعیات

خاکی ز زمین که عطف دامانت برُفت

در دیده کشم به آشکار و به نهفت

این عذر که آمدی کجا خواهم خواست

وین لطف که کرده‌ای کجا دانم گفت

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۲۲۷

بعدیشمارهٔ ۲۲۹

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید