شمارهٔ ۱۷۱

از مجد همگر در دیوان اشعار - رباعیات

ای دل سر همتم که چون چرخ فروست

ناید به جهان فرود با هرچه در اوست

خونم بر دشمن ار بریزد به از آنک

آب رخ من ریخته گردد بر دوست

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۷۰

بعدیشمارهٔ ۱۷۲

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید