شمارهٔ ۱۲۹

از مجد همگر در دیوان اشعار - رباعیات

برخیز و بده باده چه جای سخن است

کامشب دهن تنگ تو روزی من است

ما را چو رخ خویش می گلگون ده

کاین توبه من چو زلف تو پرشکن است

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۲۸

بعدیشمارهٔ ۱۳۰

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید