شمارهٔ ۱۰۲

از مجد همگر در دیوان اشعار - رباعیات

از بس که ز دیو و دد مرا آزار است

وز بس که ز خلق بر وجودم بار است

این جان چو نوش بر دلم چون زهر است

وین عمر عزیز پیش چشمم خوار است

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۰۱

بعدیشمارهٔ ۱۰۳

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید