شمارهٔ ۴۷

از قدسی مشهدی در رباعیات

آن را که قبول، دور اندازد رخت

نابود شود کمالش از پستی بخت

هر میوه که آن پخته شد و چیده نشد

ناچار فتد ز شاخ در پای درخت

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۴۶

بعدیشمارهٔ ۴۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید