شمارهٔ ۴۴۶

از قدسی مشهدی در رباعیات

بی گریه، بود دیده چو بی باده ایاغ

از شبنم خون تازه نماید گل داغ

چون گریه شود تمام، چشمم سوزد

روغن چو نماند، آتش افتد به چراغ

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۴۴۵

بعدیشمارهٔ ۴۴۷

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید