شمارهٔ ۳۱۰

از قدسی مشهدی در رباعیات

از نور رخت، سها چو خورشید بود

آن کش تو نه ای امید، نومید بود

تو عین بقا و دیگران محض فنا

هرکی به تو زنده گشت، جاوید بود

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۳۰۹

بعدیشمارهٔ ۳۱۱

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید