شمارهٔ ۱۲۵

از قدسی مشهدی در رباعیات

با آن که چو مهر، یار تنها گذرست

پیوسته مرا ز رشک، خون در جگرست

کان یار که چشم یاری از او دارم

صد ره از من به خود گرفتارترست

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۲۴

بعدیشمارهٔ ۱۲۶

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید