شمارهٔ ۱۱

از قدسی مشهدی در رباعیات

آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا

چون خواند به باغ وصل خود دوش مرا

از بس که به خدمت ایستادم پیشش

رفتار چو سرو شد فراموش مرا

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۰

بعدیشمارهٔ ۱۲

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید