قصاید
از مجموعه اشعار قطران تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۱ - فی المدیحه
دیر آمدن شاه برآورد ز من دود گر دیرتر آید برود جان و تنم زود از بسکه همی دارم در سینه غم شاه خون دل ریشم زره دیده بپالود…
شمارهٔ ۴۲ - در مدح ابومنصور و هسودان
زمانه روی زمین را چو رنگ دیبا کرد طراز دیبا یاقوت کرد و مینا کرد بهاری ابر ز دریا نهاد روی بدشت وز آب دیده همه شب برم چو…
شمارهٔ ۴۳ - در مدح ابوالیسر
همی ستیزه برد زلف یار با شمشاد شگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد گهی بپیچد و بستر بسیجد از دیبا گهی بتازد و زنجیر سازد ا…
شمارهٔ ۴۴ - در مدح ابوالمظفر فضلون
ابر آزاری بلؤلؤ باغرا قارون کند در چمن بیجاده از پیروزه سر بیرون کند گر نبد کنجور قارون ابر درافشان چرا هر بهار از گنج ق…
شمارهٔ ۴۵ - در مدحِ امیر ابوالحسن علی لشکری
بادِ نوروزی همی آرایشِ بستان کُنَد تا نگارش چون نگارستانِ چینستان کند مرزها را هر زمان پیراهن از مینا دهد شاخهها را هر …
شمارهٔ ۴۶ - در مدح عمیدالملک بونصر
بوستان را مهرکانی باد زر آگین کند رنگ بستاند ز گلها باده را رنگین کند روی هامون را کند مانند سوزن گرد زرد هر گیاهی را بر…
شمارهٔ ۴۷ - در مدح ملک جستان
تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کند کوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند بوستان پیراهن از پیروزه گون دیبا کند گلستان پیرایه…
شمارهٔ ۴۸ - فی المدیحه
روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کند تا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند چون نبیند لعل ریحانی لبش با لعل خویش ای بسا چون خویش…
شمارهٔ ۴۹ - در مدح میر ابوالهیجا منوچهربن وهسودان
هرکه جانان را بمهر اندر عدیل جان کند گر تواند جان خویش اندر ره جانان کند هرکه جوید رای دلبر کی رضای دل کند هرکه خواهد کا…
شمارهٔ ۵۰ - در مدح شاه ابوالخلیل جعفر
آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بود گر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود شکر لؤلؤ نمایست آن لب رامش فزای گر میان شکر اندر …