غزلیات
از مجموعه اشعار قاسم انوار در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۵۹۱
از مسجد و میخانه، وز کعبه و بتخانه مقصود خدا عشق است، باقی همه افسانه بنما رخ زیبا را، تا فاش بگویم من: «قد اشرقت الدنیا…
شمارهٔ ۵۹۲
بیا ای ماه کنعانی، بیا ای شاه فرزانه نمی دانم چه می گویم، که عقلم گشت دیوانه عجب حیران و سرمستم، بگیر ای جان و دل، دستم …
شمارهٔ ۵۹۳
پر گشت جهان از می گل رنگ مغانه امروز می آرید، میآرید بهانه در مدرسه عشق تو ما مست خرابیم در بحث قدیمیم و حدیث حدثان نه ه…
شمارهٔ ۵۹۴
مرآت دل شکستی، ای گنج جاودانه جان را وحید کردی آخر بهر بهانه شب بود قوت ما، روزست قدرت ما ما مست جام عشقیم، از باده شبان…
شمارهٔ ۵۹۵
می کشد آن حبیب فرزانه چشم را سرمه، زلف را شانه می رود در فضای ملک وجود «اینما کان » و «حیث ما کانه » مست و طناز و سرفراز…
شمارهٔ ۵۹۶
آیینه تیره شد، ز چه تیره است آینه؟ چون رو به روی دوست ندارد هرآینه مرآت دل به مصقله ذکر پاک کن تا روی دوست را بنماید معا…
شمارهٔ ۵۹۷
تا گرد ماه، سنبل مشکین نهادهای بس داغها که بر دل مسکین نهادهای بر عارض تو زلف سمن سا چه حکمت است؟ یعنی بهجنب فاتحه …
شمارهٔ ۵۹۸
همه لذت، همه شهوت، همگی رد شده ای پیش ازین نیک بدی، خواجه، ولی بد شده ای چه فتادت که درین چاه بلا افتادی؟ آدمی زاده ای، …
شمارهٔ ۵۹۹
این شناسی که: از آن شهر و دیار آمده ای لیک هرگز نشناسی بچه کار آمده ای؟ تو از آن منصب بیچون بمقام چه و چون شاهبازی مگر ا…
شمارهٔ ۶۰۰
خطاب «لن ترانی » چیست؟ یعنی که مولی را نبیند غیر مولی حقیقت گر تنزل کرد در عشق بصورت ملتبس شد حرف معنی بصورت گر ز معنی ب…