شمارهٔ ۴۷

از غالب دهلوی در دیوان اشعار - رباعیات

قانع نیم ار بهشت نیزم بخشند

از بخشش خاص تا چه چیزم بخشند

امید که صرف رونمای تو شود

جانی که به روز رستخیزم بخشند

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۴۶

بعدیشمارهٔ ۴۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید