شمارهٔ ۳۷

از غالب دهلوی در دیوان اشعار - رباعیات

وقت ست که آسمان موجه نازد

مهر آینه پیش رخ نهد مه نازد

این خود شرف دگر بود نیست عجب

گر مهر به پابوس شهنشه نازد

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۳۶

بعدیشمارهٔ ۳۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید