غزلیات
از مجموعه اشعار فروغی بسطامی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۱
بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را لب فرهاد نبوسید لب شیرین را صدهزاران دل دیوانه به زنجیر کشم گر به چنگ آورم آن سلسلهٔ پرچین…
غزل شمارهٔ ۳۲
من گرفتهام بر کف نقد جان شیرین را تو نهفته ای در لب خندههای شیرین را من فکندهام در دل عقدههای بیحاصل تو گشودهای بر…
غزل شمارهٔ ۳۳
چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را که شاهی افکند بر صعوهٔ بیچاره شاهین را گهی زلفش پریشان میکند یک دشت سنبل را گهی…
غزل شمارهٔ ۳۴
جستیم راه میکده و خانقاه را لیکن به سوی دوست نجستیم راه را تا کی کشیم خرقهٔ تزویر را به دوش نتوان کشیدن این همه بار گناه…
غزل شمارهٔ ۳۵
غرق مهر شاه دیدم آفتاب و ماه را دوست دارند این دو کوکب ناصرالدین شاه را آن شهنشاهی که نیکی کرد با خلق زمین تا به طاق آسم…
غزل شمارهٔ ۳۶
هر جا کشند صورت زیبای شاه را خورشید سجده میکند آن جایگاه را شمس الملوک ناصرالدین شه که صورتش معنی نمود آیت خورشید و ما…
غزل شمارهٔ ۳۷
دی به رهش فکندهام طفل سرشک دیده را در کف دایه دادهام کودک نورسیده را بخت رمیده رام شد وحشت من تمام شد کان سر زلف دام ش…
غزل شمارهٔ ۳۸
آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را بر لب من کجا نهد لعل شرابخواره را رشتهٔ عمر پاره شد بس که ز دست جور او دوختهام به …
غزل شمارهٔ ۳۹
آشنا خواهی گر ای دل با خود آن بیگانه را اول از بیگانه باید کرد خالی خانه را آشناییهای آن بیگانه پرور بین، که من میخورم…
غزل شمارهٔ ۴۰
کاش آن صنم آماده شدی جلوهگری را در پرده نشاندی صنم کاشغری را گر جعد تو مویی فکند بر سر آتش احضار کند روح هوا فوج پری را…