غزلیات
از مجموعه اشعار فیض کاشانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۴۳۱
هر که راه عشق پوید هم ز عشقش بر بروید هر که جد و جهد ورزد عاقبت مقصد بجوید که با تو آشنا شد از جهان بیگانه گردد ترک خان …
غزل شمارهٔ ۴۳۲
هدهدی کو که از سبا گوید خبر یار آشنا گوید کو سلیمان که رمز منطق طیر از خدا گیرد و بما گوید کو خضر تا که موسی جانرا از لد…
غزل شمارهٔ ۴۳۳
از نکاه نیم مستت العیاذ وز بلای زلف شستت العیاذ بر صف دلها زد و تاراج کرد فتنهای چشم مستت العیاذ دل ز من بردی و قصد جان …
غزل شمارهٔ ۴۳۴
از بلای چشم مستت العیاذ العیاذ از هر چه هستت العیاذ تن ز گل نازکتر و دل همچو سنگ چون توان رستن ز دستت العیاذ یک نظر کردم…
غزل شمارهٔ ۴۳۵
مراست دیدن روی تو بینقاب لذیذ چنانکه تشنهٔ دو روزه است آب لذیذ بود لذیذ مرا در بهشت ذوق وصال چنانکه عابد صد ساله را ثوا…
غزل شمارهٔ ۴۳۶
زاهد گر ترا ریاست لذیذ من دلداده را هواست لذیذ گر ترا عافیت بود مطلوب من دیوانه را بلاست لذیذ گر ترا جوی شیر خوش آید نزد…
غزل شمارهٔ ۴۳۷
بدل کاشتم مهر آن طفل جاهل ز راه نظر بجز طفل اشکم نشد هیچ حاصل ازین رهگذر کنون در کنارم نشستند طفلان بپهلوی هم چه طفلان ز…
غزل شمارهٔ ۴۳۸
از پای تا سر چشم شو حسن و جمالش را نگر ور ره نیایی سوی او بنشین جمالش را نگر در نرمش ار بارت دهد از چشم مستش باده کش زان…
غزل شمارهٔ ۴۳۹
بهر جا راه گم کردم بر آوردم ز کویت سر بهر دلبر که دادم دل تو بودی حسن آن دلبر بهر سو چشم بگشادم جمالت جلوه گردیدم بهر بس…
غزل شمارهٔ ۴۴۰
گشتم به بحر و بر پی یار بی سیر تا پای سعی آبله شد ماندم از سفر بر خشک و بر گذشتم و جستم نشان وی از وی نشان نداد نه خشکی …