رباعیات
از مجموعه اشعار فیاض لاهیجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱
یک لحظه که در پیش من آن شوخ نشست ننشسته، به من فتنهگری در پیوست مهری که نداشت در دل از من برداشت عهدی که نبسته بود با م…
شمارهٔ ۳۲
تا زلف به روی تو پریشان شده است بر همزن جمعیّت ایمان شده است خال رخ تو مگر که ابراهیم است کاتش ز برای او گلستان شده است
شمارهٔ ۳۳
لطف تو به ما نه این چنین میبایست دشنام تو شیرینتر ازین میبایست با روی ترش تبسّمی هم جا داشت بیمار ترا سکنجبین میبایس…
شمارهٔ ۳۴
هم گریه من ز چشم مست دگریست هم خنده ز لعل میپرست دگریست القصّه مرا چو صورت آیینه هم گریه و هم خنده به دست دگریست
شمارهٔ ۳۵
در عشق تو، خون، چشم تر من نگذاشت یک قطره نم اندر جگر من نگذاشت جز داغ، کسی دست به دستم نرساند جز درد، کسی سر به سر من نگ…
شمارهٔ ۳۶
آن مه که به لب چشمه کوثر دارد وز باده ناز نشئه در سر دارد ابروی زمانه پر ز چین میگردد لب از لب خندهگر دمی بردارد
شمارهٔ ۳۷
هر کس که چو من سری به دردش دارد در ناله گرم و آه سردش دارد از عارضه نیست زردی رنگ رخش همچشمی آفتاب زردش دارد
شمارهٔ ۳۸
مرگم ز ره هلاک برمیدارد وین خرمنِ پاک پاک برمیدارد دستم ز علایق بدن میگسلد یکباره مرا ز خاک برمیدارد
شمارهٔ ۳۹
در فکر شبم تا به سحر خواب نبرد از بیخبری که ره به اسباب نبرد باید سببی گرچه سببساز خداست بیدلو ورسن ز چاه کس آب نبرد
شمارهٔ ۴۰
چون برق نگاه تو به من میتازد رخساره جان رنگ عدم میبازد گر نازش من به تست یارب چه عجب آیینه به آیینه نما مینازد