نسخه بدلهای دوبیتی‌ها

از مجموعه اشعار فایز در ترانه‌های فایز بر اساس نسخه‌ای دیگر

دسته‌بندی

۲۷

شعر

فهرست اشعار

سحرگاهان که شبنم بر گل افتد ز نو شور و فغان در بلبل افتد سحر فایز به یاد نو گل خویش به جانش صد هزاران غلغل افتد

به زیر ابر گیسو گردن یار نمایان چون شفق اندر شب تار نماید در بر چشمان فایز که زاغی برگ گل دارد به منقار

سحر کردم سوال از زلف دلبر که تو خوشبوتری یا مشک عنبر؟ بگفتا: «فایزا می رنجم از تو مرا با مشک می سازی برابر؟»

به گل شبنم و یا خوی بر رخ یار بود جاری که در جنات انهار اگر از آن عرق یک قطره فایز چکد بر تو جوان گردی به یکبار

به قد طوبا، به لب کوثر، به رخ حور بدین حسن خدایی چشم بد دور بت فایز ز خوبی بی نیاز است بود سر تا قدم نور علی نور

شب عید است و هر کس با عزیزش کند بازی به زلف مشک ریزش بجز فایز که او یاری ندارد نشیند با دل خونابه ریزش

همه مه طلعتان در برج محمل مه من کرده جا در محمل دل به جانان همسفر باشم، نخواهم که گردد تا ابد قطع مراحل

به هنگام تبسمهای جانان شکر ریزد ز مروارید و مرجان لبانش آب حیوانست فایز دهم اندر کنارش تشنه لب جان

لبت گاه تکلم شکر افشان شکر زاییده گویی لعل جانان شنیدم در صف فایز بود در که دیده لؤلؤ اندر لعل و مرجان؟

بهای این لب و دندان جانان دهم ملک یمن، شهر بدخشان چنین سودا مکن فایز که آخر یقین دانم که می گردی پشیمان

۲/۳