قطعات
از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ٣٢١
غلام همت آنم که همچو باد سحر ز بار معصیت خود چو بید میلرزد بگوی زاهد مغرور را که مدت عمر برسم اهل ریا طاعتی همی ورزد که …
شمارهٔ ٣٢٢
غم فرزند خوردن از جهل است که خدا این و آنش می ندهد کردگاری که آفرید او را میتواند که جانش می ندهد از کمال و کرم چو جانش …
شمارهٔ ٣٢٣
فلک آنست که یکروز بپایان نبرد تا دلم را ببلای چو شبی نسپارد روز روشن ز شب تیره سیه تر گردد گر ز حالم رقمی عقل بر او بنگا…
شمارهٔ ٣٢۴
فریاد از اینجهان که خردمند را ازو بهره بجز نوایب و حرمان نمیرسد دانا بمانده در غم تدبیر روزیش یکذره غم بخاطر نادان نمیرس…
شمارهٔ ٣٢۵
قصه پر غصه بر درگاه خاتون جهان عرضه دارم گر ز راه مکرمت اصغا کند میکند گردون دون با من ستم بیموجبی عدلت آخر چون روا دارد…
شمارهٔ ٣٢۶
که داند که در وحدت و انزوا چه آسایش جان بمن میرسد گشاد است بر من ریاضی کز آن خرد را نسیم سمن میرسد دمادم لطیفی دگر نزد م…
شمارهٔ ٣٢٧
کسی کو خموش است و پشمینه پوش میان خلایق سروشی کند نبینی که از جمله میوه ها به است آنکه پشمینه پوشی کند از آن سوسن آزادگی…
شمارهٔ ٣٢٨
کار چون سخت گشت بر بنده فضل حق زود دستگیر شود چون ببرد طمع ز نصرت خلق ایزدش بیگمان نصیر شود چون کمان گر چه کج نماید کار …
شمارهٔ ٣٢٩
کی تواند بود بی وجه معاش هر که اندر عالم هستی بود لیکن از ساقی می افزون خواستن نزد هشیاران ز بد مستی بود با کفاف روزگار …
شمارهٔ ٣٣٠
گر ز من اقران بثروت فایق اند گو همی باشید و بادا بر زیاد من هنر میجستم ایشان سیم و زر شکر ایزد داد هر یک را مراد من گرفت…