کارنامهٔ زندان
از مجموعه اشعار ملک‌الشعرا بهار در منظومه‌ها
فهرست اشعار
بخش ۱۱ - در نیکامی و بدنامی می گوید
آه از انسان که چون شود سوی پست هیچ چیزش نمی‌شود پابست ور شود سوی اوج، شاه شود برتر از آفتاب و ماه شود گه به عین‌الحی…
بخش ۱۲ - حکایت دیوانه‌ای که سنگ به چاه اندخت
کرد دیوانه‌ای به چاه نگاه عکس خود را بدید در ته چاه سنگی افتاده بد به راه اندر هشت آن سنگ را به چاه اندر مردم شهر رنج‌ها…
بخش ۱۳ - تغییر زندان
نمرهٔ دو بُوَد چو نمرهٔ یَک لیک لختی از آن فراخترک نیست دیوار او سیه چو زغال تیغه‌ای بین محبس است و مبال هست بر سقف او ی…
بخش ۱۴ - در صفت محبس تأمینات
اندرین حجره‌ام پس از خور و خواب نیست چیزی انیس غیرکتاب مه اردی‌بهشت و لاله به باغ من در اینجا چو لاله دل پر داغ دستم…
بخش ۱۵ - داستان شبی از شب های جوانی
در جوانی چنان که می‌دانی بزم‌ها داشتم به پنهانی پیشم آمد شبی بلایه زنی نه زنی، آفتاب انجمنی چه زنی بوستان زیبایی چه زنی…
بخش ۱۶ - غزل مرادف
هرکه او یار محترم دارد دگر اندر جهان چه غم دارد خوبرویان شهر را دیدم هرکه چیزی ز حسن کم دارد لیک شکر خدا که دلبر من خوبی…
بخش ۱۷ - خواب دیدن بهار سنائی را
خفته بودم شبی به خانهٔ خویش همچو مرغی در آشیانهٔ خویش دیدم آنجا به مشهدم گویی واندر آن پاک مرقدم گویی می کنم خدمت اندر آ…
بخش ۱۸ - گفتار چهارم در صفت استاد گوید
گیتی از اوستاد باشد راست کارگیتی از اوستاد بپاست کیست استاد آن که هم ز اول سوی یک علم رفت و کرد عمل هنر آموخت نزد استادی…
بخش ۱۹ - در فایدهٔ علوم
علم از بهر چیست ای استاد تاکه گیتی شود به علم آباد علم بهر خیالبافی نیست کار دانش بدین گزافی نیست باید از علم سود برخیزد…
بخش ۲۰ - در صفت شیّادان لفّاظ که با دانستن چند اصطلاح خود را عالم نامیده و درمجالس سخن می گویند
بود مردی ز هر هنر عاری روزکی چند کرده نجّاری نام رنده شنیده و گونیا گِرد از نیمگِرد کرده جدا پس شد اندر دکان آهنگر دم و …