پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

رباعی شمارهٔ ۷

از باباافضل کاشانی در رباعیات

آبی که به روزگار بندد کیمُخت
تو گه پسرش نام نهی، گاهی دخت
خانی شد و پندار در او رخت نهاد
دیگی شد و امید در او سودا پخت

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید