شمارهٔ ۶۶

از ازرقی هروی در رباعیات

جان ز خم سر زلف تو گرداند ریش

دل زان دو لب لعل تو می‌باید غیش

تا طیره نکردی ای نگار، از لب خویش

یاقوت که مِه بود بها دارد بیش

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۶۵

بعدیشمارهٔ ۶۷

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید