شمارهٔ ۱۳

از ازرقی هروی در رباعیات

از برف سر کوه چو ذات الحُبُکست

وین برف پرنده در هوا بس سُبُکست

ای شاه جهان، بنده ز سرما تُنُکست

کوه و در و دشت گنبدان بس خُنُکست

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۲

بعدیشمارهٔ ۱۴

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید