باب سی‏ام: در فراغت نمودن از معشوق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۳۱

شعر

فهرست اشعار

از بس که امید و بیم میبینم من از هر دو دلی دو نیم میبینم من چندان که به سِرِّ کار در مینگرم استغنائی عظیم میبینم من

اول بنگر به جانِ چون برقِ همه و آخر به میان خاک و خون غرقِ همه میمیراند به زاری و میگوید: چون ما هستیم خاک بر فرقِ همه!

گفتم:‌چه شود چو لطف ذاتی داری کز قرب خودم غرق حیاتی داری عزت، به زبان سلطنت، گفت:‌برو تاکی ز تو خطی و براتی داری

گفتم:‌به غمم قیام کی بود ترا گفتا: غم من تمام کی بود ترا گفتم‌:همه نام وننگ شد در سر تو گفت: این همه ننگ و نام کی بود تر…

گفتم: چه کنم ز پای در میآیم زان پیش که هر روز به سر میآیم گفتا: چه کنی خاکِ درِ من باشی تا هر روزی بر تو به در میآیم

گفتم: دل و جان در سر کارت کردم هر چیز که داشتم نثارت کردم گفتا: تو که باشی که کنی یا نکنی کان من بودم که بیقرارت کردم

گفتم: چو تو بردی سبق اندر خوبی بگزیدمت ازدو کون در محبوبی آواز آمد کای همه در معیوبی بیهوده چرا آب به هاون کوبی

چون یار نمیکند همی یاد از من برخاست چو زیرِ چنگ فریاد از من مشکل کاری که اوفتادست مرا من بندهٔ یار و یار آزاد از من

تشنه بکشد مرا و آبم ندهد مخمور خودم کند شرابم ندهد چندانکه بگویمش یکی ننیوشد چندانکه بخوانمش جوابم ندهد

چون هیچ کسی ندیدهام در خوردش پیوسته نشستهام دلی پر دردش ناگاه چو برق بگذرد بر درِ من چندان بناستد که ببینم گردش

۱/۴