باب سی و سوم: در شكر نمودن از معشوق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۵۰

شعر

فهرست اشعار

خورشید رخت ملک جهان می‌بخشد دُرّ سخنت گنج نهان می‌بخشد صد جان یابم از غم عشقت هر روز گویی که غم عشق تو جان می‌بخشد

ای هر نفسی جلوهگری افزونت گه رد خاکست جلوه، گه در خونت همچون متحیری فرو ماندهام از لطف حجابهای گوناگونت

از بس که شکر فشاند عشق تونخست جاوید همه جهان شکر خواهد جست هرچیز که مییابم و میخواهم جست گویی شکر لعل تو دارد بدرست

گاهی به سخن قوت روانم بخشی گاهی به سحر راز نهانم بخشی گر دل ببری هزار دل باز دهی ور جان ببری هزار جانم بخشی

ای خوش دلی هر دو جهانم غم تو بیزحمت تن مونس جانم غم تو آن چیز که آشکار مینتوان گفت تعلیم کنی راز نهانم غم تو

در هر چیزی که بود دل بستگیم از جمله بریده گشت پیوستگیم دیوانگی عشق تو از یک یک چیز خو باز همی کند به آهستگیم

یک ذرّه ز عشق تو به صحرا آمد تا این همه گفت و گوی پیدا آمد جان نعره زنان در بن دریا افتاد دل رقص کنان با سر غوغا آمد

در هر چیزی ترا جمالی دگرست در هر ورق حسن تو حالی دگرست هرناقص را ازتو کمالی دگرست هر عاشق را ز تو وصالی دگرست

سرگشتهٔ توست نُه فلک، می‌دانی‌؟ گِرد در‌ِ تو گشته به سرگردانی تو خورشیدی‌، ولی میان جانی خورشید که دیده‌ست بدین پنهانی‌؟

ای یاد تو آب زندگانی جان را اندوه تو عین شادمانی جان را یک ذرّه تحیر تو در پردهٔ جان خوش تر ز نعیم جاودانی جان را

۱/۵