باب سی و ششم: در صفت چشم و ابروی معشوق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۲۰

شعر

فهرست اشعار

زلفِ تو به هم در اوفتاده عجب است گه سرکش و گاه سر نهاده عجب است جانا! مژهٔ من است در آب مدام تیرِ مژهٔ تو آب داده عجب اس…

چشمِ خوشِ تو که مذهبِ عبهر داشت بس شور که هر مژهٔ او در سر داشت تیر و مژهات گرچه به هم میمانست اما مژهٔ تو مزهٔ دیگر داش…

از زلفِ شکن بر شکنت میترسم وز نرگسِ مستِ پرفنت میترسم من میخواهم که راه گیرم در پیش از غمزهٔ چشمِ رهزنت میترسم

گر عفو کنی به لطف جرمی که مراست آسان ز سرِ وجود برخواهم خاست با قدّ تو راست است هر چیز که هست با ابرویت هیچ نمیآید راست

از زلفِ تو دل چو در عقابین افتاد نقدش همه از نرگس تو عین افتاد و آخر حجر الاسودِ خالت چو بدید از ابرویت به قاب قوسین افت…

خطّت دام است و خالت او را دانه است با دانهٔ تو مرغِ دلم همخانه است بیمارستانِ چشمِ‌بیمارِ ترا در زلفِ چو زنجیرِ تو بس دی…

گفتم: خط مشکین تو بر ماه خطاست گفتا:‌به خطا مشک ز من باید خواست گفتم که زه این کمان ابرو که تراست! گفتا که چنین کمان به …

گفتم: «کس را روی تو و موی تو نیست تیر مژه و کمان ابروی تو نیست» چشمش به زبانِ حال گفتا: «از تیر مگریز که این کمان به باز…

چون غمزهٔ تو جادویی آغاز نهد ممکن نبود که هیچ غمّاز جهد بر هم زدهای همه جهان در نفسی آخر که جهان به دست تو باز دهد

دایم گهر وصل تو میجویم باز وز هجر تو رخ به اشک میشویم باز تا نرگسِ مستِ نیم خوابت دیدم هم مستم و هم ز خواب میگویم باز

۲/۲