باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۳۵

شعر

فهرست اشعار

ای جانِ همه جهان زکوةِ لبِ تو رسته ز شکر برون نباتِ لبِ تو دل در ظلماتِ زلفت از دست برفت آه ار نرسد آبِ حیاتِ لبِ تو

دل نیست کز آن ماه برنجد هرگز کانجا دل کس هیچ نسنجد هرگز هرکس سخن دهان او میگوید لیکن سخنی درو نگنجد هرگز

ای ماه به چهره یا گلی یا سمنی وز خوش بوئی شکوفه یا یاسمنی شیرین لب و پسته دهن و خوش سخنی المنة للَّه که به دندان منی!

از وعدهٔ کژ دل به غمت میافتد وز کژگوئی راست کمت میافتد جانا! سخن شکسته زان میگوئی کز تنگی جان برهمت میافتد

آنجا که سر زلف تو جانها ببرد جانها چو غباری به جهانها ببرد وانجا که لب لعل تو جان باز دهد سرگردانی ز آسمانها ببرد

آن خندهٔ خوش اگرچه پیوسته بهَست اما به هزار و به آهسته بهَست در بند درِ پستهٔ شورانگیزت کان شوری پسته نیز در بسته بهَست

آن دل که ز دست من کنون خواهی برد خونی است که در میانِ خون خواهی برد باری چو برون میبری از تن دل من آخر به شکر خنده برون …

بر شاخِ دل شکسته یک برگم نیست کز بی برگی بتر ز صد مرگم نیست بی دانه چگونه برگ باشد آخر بی دانهٔ نارِ لبِ تو برگم نیست

چون گشت لبت به یک شکر ارزانی از لعلِ لبت شکر چه میافشانی من در عوض یک شکر از پستهٔ تو دل دادم نقد و قلب مینستانی

زهرم آید شکرستان بی لبِ تو بگرفت مرا دل از جهان بی لبِ تو گفتی که تو زود از لب من سیر شوی بس سیر شدم بُتا ز جان بی لبِ ت…

۲/۴