باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۲۱

شعر

فهرست اشعار

جانا دل من خویش به دریا انداخت خود را به بلا بر سر غوغا انداخت اندوه همه جهان به تنهائی خورد پس شادی، اگر هست، به فردا ا…

اوّل دل من بر سر غوغا بنشست هر دم به هزار گونه سودا بنشست و آخر چو بدید کان همه هیچ نبود از جمله طمع برید و تنها بنشست

در راه تعب ترک طرب باید کرد وین نفس پلید را ادب باید کرد ور در طلبی دریغ نیست از گفتار چندانکه ببایدت طلب باید کرد

در عالم مرگ زندگانی دور است در رنج جهان گنج معانی دور است خوش باش که دور مرگ نزدیک رسید ناکامی کش که کامرانی دور است

مردی چه بوَد‌؟ رند و مقامر بودن آزاد ز اول و ز آخر بودن یک‌رنگ به باطن و به ظاهر بودن نظّارگی و خموش و صابر بودن

از جزو به سوی کل سفر باید کرد وز کل به کل نیز گذر باید کرد چون هر کل و هر جزو بدیدی و شدی آنگاه به کلِّ کل نظر باید کرد

هر پرده که بند پرده در خواهد خاست این پرده مثال آن دگر خواهد خاست در پیش تو صد هزار پرده‌ست نهان مشتاب که پرده پرده در خ…

گر دریایی ز شور بنشانندت ور تیز‌تکی چو مور بنشانندت بنشین که ز خاستن نخیزد چیزی ور ننشینی به زور بنشانندت

تا کی باشی چو آسمان در تک و تاز‌؟ در زیر قدم شو چو زمین پستِ نیاز گر صبر کنی‌، صبر کند کار تو راست ور نه پس و پیش می‌دو …

گر همچو فلک سالک پیوسته شوی آخر چو زمینِ پست بنشسته شوی ای بس که دویدم من و عشقش می‌گفت: آهسته تَرَک‌! که زود آهسته شوی

۲/۳