باب پنجاهم: در ختم كتاب

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۴۸

شعر

فهرست اشعار

جمشید یقین شدم ز پیدایی خویش خورشید منور از نکورایی خویش در گوشهٔ غم با دل سودایی خویش بردم سبق از جهان به تنهایی خویش

رفتم که زبان را سر انشا بنماند جان نیز در انوارِ تجلی بنماند ناگفته درین شیوه میانِ فضلا دعوی کنم این که هیچ معنی بنماند

دل نیست که نور حق بر او تافته نیست جان نیست که این حدیث دریافته نیست آن قوم که دیبای یقین بافتهاند دانند که این سخن فرا …

ای دل به سخن مثل محال است تُرا سبحان اللّه! این چه کمال است تُرا چون بر تو حرام است سخن گفتن ازانک این نیست سخن سِحرِ حل…

موج سخنم ز اوج پروین بگذشت وین گوهر من زطشت زرین بگذشت نتوان کردن چنین سخن را تحسین کاین شیوه سخن ز حد تحسین بگذشت

اینها که ز نظم و نثرِ خود میلافند میپنداری که موی میبشکافند نه از سرِ قدرت است کز جان کندن هر یک به تکلّف سخنی میبافند

خورشید چو رخ نمود انجم برخاست فریاد ز جان و دل مردم برخاست شعر دگران چه میکنی شعر این است دریا چو پدید شد تیمم برخاست

در وقت بیان،‌عقل سخن سنج مراست در وقت معانی دو جهان گنج مراست با این همه یک ذرّه نیم فارغ از آنک گر من منم و اگر نیم رنج…

تا کی سخن لطیف نیکو گویم تا چند ز جان و نفس بدخو گویم چون نیست کسی که راز من بنیوشد در دل کشتم تا همه با او گویم

تا روی چو آفتاب دلدار بتافت در یک تابش جملهٔ اسرار بتافت گفتم‌:همه کار در عبارت آرم خود گنگ شدم چو ذرهای کار بتافت

۳/۵