باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۵۲

شعر

فهرست اشعار

در حیرانی بنده وآزاد هنوز با خاک همی شوند ناشاد هنوز بنگر تو که چرخ صد هزاران سال است کاین حلقه زد و دَرَشْ بنگشاد هنوز

تیری که ز شستِ حکمِ جانان گذرد از جان هدفش ساز که از جان گذرد زان تیر سپر مجوی کز هر دو جهان آن تیر ز خویش نیز پنهان گذر…

گاه از شادی چو شمع می‌افروزم گاهی چو چراغی از غمش می‌سوزم حیران شده و عجب فرومانده‌ام گوید: «بمدان آنچه ترا آموزم»

جانا! ز غم عشق تو فریاد مرا کز عشق تو جز دریغ نگشاد مرا هر ذرّه اگر گره گشایی گردد حل کی شود این واقعه کافتاد مرا

زلفت که از او نفع و ضرر در غیب است هر مویش را هزار سر در غیب است گر یک شکن از زلف توام کشف شود چه سود که صد شکن دگر در غ…

بیچاره دلم که راحت جان میجست جمعیت ازان زلف پریشان میجست در تاریکی زلف تو فانی گشت کز تاریکی چشمهٔ حیوان میجست

هم شیوهٔ سودای تو نتوان دانست هم وعدهٔ فردای تو نتوان دانست میباید بود تا ابد بی سر و پا چون ره به سر و پای تو نتوان دان…

پای از تو فرو شد به گِلم میدانی دود از تو برآمد ز دلم میدانی چون سختتر است هر زمان مشکل من حل نتوان کرد مشکلم میدانی

آنها که درین درد مرا میبینند در درد و دریغای منِ مسکینند چون یک سر موی از تو خبر نیست رواست گر هر موئی به ماتمی بنشینند

دل سِرّ تو در نو و کهن بازنیافت سر رشتهٔ عشقت به سخن باز نیافت گرچه چو فلک بسی بگشت از همه سوی چه سود که خود را سر و بن …

۴/۶