باب هفدهم: در بیان خاصیت خموشی گزیدن

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۲۶

شعر

فهرست اشعار

گر بحرنهای، ز جوش بنشین آخر بی مشغله و خروش بنشین آخر گر نام و نشان خویش گویی برگو ور وقت آمد خوشی بنشین آخر

گر نام ونشان من توانستی بود کس را غم جان من توانستی بود ای کاش که اسرار دل پر خونم مسمار زبان من توانستی بود

چون لوح دل از دو کون بستردم من دو کون به زیر پای بسپردم من ای بس سخنی را که سرم کردی گوی آمد به گلویم و فرو بردم من

در فقر، سیاه پوشیم اولیتر صافی دل و دُرد نوشیم اولیتر چون صبح دمی اگر برآرم از جان رسواگردم خموشیم اولیتر

در عشق تو از بس که خروش آوردیم دریای سپهر را به جوش آوردیم چون با تو خروش و جوش ما درنگرفت رفتیم و دل و زبان خموش آوردیم

هر چند که نیست هیچ از حق خالی سر در کش و دم مزن چرا مینالی کان را که فرو شود به گنجی پایی سر بر سرِ آن گنج بُرَندش حالی

چون برفکنند از همه چیزی سرپوش چون دیگ درآید همه عالم در جوش چون مینتوان کرد به انگشت نشان انگشت به لب باز همی دار خموش

دل در پی راز عشق، پویان میدار جان میکن و راز عشق، در جان میدار سِرّی که سر اندر سرِ آن باختهای چون پیدا شد ز خویش پنهان …

در عالم توحید به کس هیچ مگوی در سینه نگه دار نفس هیچ مگوی اینجاست کسی کسی که هر کانجا شد هیچ است همه از همه پس هیچ مگوی

تا برجایی بجای میباش و خموش! سر می نه و خاک پای میباش و خموش! چیزی چه نمایی که ندانی هرگز نظّارگی خدای میباش و خموش!

۲/۳