باب چهل و یكم: در صفت بیچارگی عاشق

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۴۰

شعر

فهرست اشعار

تا دل به غمت فرو شد و برنامد زان روز ز دل نشان دیگر نامد در پای تو افشاند همی هرچه که داشت دردا که به جز دریغ با سر نامد

گاهی چو گهر ز تیغ میتابی تو گاه از دل پر دریغ میتابی تو ای ماه زمین و آسمان جانم سوخت آخر ز کدام میغ میتابی تو

گر دل گویم ز غایت مشتاقی از دست بشد باده بیار ای ساقی ور جان گویم در ره تو فانی شد جان فانی شد کنون تو دانی باقی

جانا! ز غمت این دل دیوانه بسوخت در دام بر امّید یکی دانه بسوخت از بس که دل خام طمع سودا پخت در خامی و سوز همچو پروانه بس…

دل بی تو چو بی سلامتی برخیزد وز نالهٔ او قیامتی برخیزد ور با تو دمی نشستنم دست دهد از یک یک ذرّه قامتی برخیزد

دردی که ز تو رسد دوا نتوان کرد بر هر چه کنی چون و چرا نتوان کرد دستار ز دست تونگه نتوان داشت کز دامن تو دست رها نتوان کر…

هم عاشق آن روی چو مه خواهم بود هم فتنهٔآن زلف سیه خواهم بود بر باد مده مرا که من در ره تو تا خواهم بود خاک ره خواهم بود

جانا! غم تو فکند در کوی مرا چون گوی روان کرد به هر سوی مرا گر آه برآرم ازدل پرخونم خونی بچکد از بن هر موی مرا

زان روز که عشق تو به من درنگریست خلقی به هزار دیده بر من بگریست هر روز هزار بار در عشق توام میباید مُرد زار و میباید زیس…

بس قصّه که بر خلق شمردم ز غمت بس قصّه که زیر خاک بردم ز غمت گر شادی تو در غم این مسکین است تو شاد بزی که من بمردم ز غمت

۳/۴