غزلیات
از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۸۳۱
چو لبت به پسته اندر صفت گهر نبینی چو رخت به پرده اندر تتق قمر نبینی ز فراق چون منی را چه کشی به درد و خواری گه اگر بسی ب…
غزل شمارهٔ ۸۳۲
هرچه هست اوست و هرچه اوست توی او تویی و تو اوست نیست دوی در حقیقت چو اوست جمله تو هیچ تو مجازی دو بینی و شنوی کی رسی در …
غزل شمارهٔ ۸۳۳
ای لب گلگونت جام خسروی پیشهٔ شبرنگ زلفت شبروی پهلوی خورشید مشکآلود کرد خط تو یعنی که هستم پهلوی مردم چشمت بدان خردی که …
غزل شمارهٔ ۸۳۴
گر تو خلوتخانهٔ توحید را محرم شوی تاج عالم گردی و فخر بنی آدم شوی سایهای شو تا اگر خورشید گردد آشکار تو چو سایه محو خور…
غزل شمارهٔ ۸۳۵
سرمست درآمد از سر کوی ناشسته رخ و گره زده موی وز بی خوابی دو چشم مستش چون مخموران گره بر ابروی ترک فلکش به جان همی گفت ک…
غزل شمارهٔ ۸۳۶
نگاری مست لایعقل چو ماهی درآمد از در مسجد پگاهی سیه زلف و سیه چشم و سیه دل سیهگر بود و پوشیده سیاهی ز هر مویی که اندر ز…
غزل شمارهٔ ۸۳۷
جان به لب آوردهام تا از لبم جانی دهی دل ز من بربودهای باشد که تاوانی دهی از لبت جانی همی خواهم برای خویش نه زانکه هم ب…
غزل شمارهٔ ۸۳۸
آفتاب رویت ای سرو سهی بر همه میتابد الا بر رهی نی خطا گفتم که میتابد بسی بر من و من مینبینم ز ابلهی گرچه عالم پر جمال…
غزل شمارهٔ ۸۳۹
زلف تیره بر رخ روشن نهی سرکشان را بار بر گردن نهی روی بنمایی چو ماه آسمان منت روی زمین بر من نهی تا کی از زنجیر زلف تافت…
غزل شمارهٔ ۸۴۰
گه به کرشمه دلم ز بر بربایی گه ز تنم جان به یک نظر بربایی ننگ نیاید تو را که هیچ کسی را گه دل و گه جان مختصر بربایی چون …