غزلیات
از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۷۱
هر دل که ز خویشتن فنا گردد شایستهٔ قرب پادشا گردد هر گل که به رنگ دل نشد اینجا اندر گل خویش مبتلا گردد امروز چو دل نشد ج…
غزل شمارهٔ ۱۷۲
بودی که ز خود نبود گردد شایستهٔ وصل زود گردد چوبی که فنا نگردد از خود ممکن نبود که عود گردد این کار شگرف در طریقت بر بود…
غزل شمارهٔ ۱۷۳
گر نکوییت بیشتر گردد آسمان در زمین به سر گردد آفتابی که هر دو عالم را کار ازو همچو آب زر گردد زآرزوی رخ تو هر روزی روی ب…
غزل شمارهٔ ۱۷۴
دلی کز عشق او دیوانه گردد وجودش با عدم همخانه گردد رخش شمع است و عقل ار عقل دارد ز عشق شمع او دیوانه گردد کسی باید که از…
غزل شمارهٔ ۱۷۵
اگر دردت دوای جان نگردد غم دشوار تو آسان نگردد که دردم را تواند ساخت درمان اگر هم درد تو درمان نگردد دمی درمان یک دردم ن…
غزل شمارهٔ ۱۷۶
قد تو به آزادی بر سرو چمن خندد خط تو به سرسبزی بر مشک ختن خندد تا یاد لبت نبود گلهای بهاری را حقا که اگر هرگز یک گل ز چم…
غزل شمارهٔ ۱۷۷
عاشقِ تو ،جانِ مختصر، که پسندد؟ فتنه ی تو، عقلِ بی خبر، که پسندد؟ رویِ تو کز تُرکِ آفتاب، دریغ است در نظرِ هندویِ بَصَر،…
غزل شمارهٔ ۱۷۸
خطش مشک از زنخدان می برآرد مرا از دل نه از جان می برآرد خطش خوانا از آن آمد که بی کلک مداد از لعل خندان می برآرد مداد آن…
غزل شمارهٔ ۱۷۹
خطی کان سرو بالا میدرآرد برای کشتن ما میدرآرد به زیبایی گل سرخش به انصاف خطی سرسبز زیبا میدرآرد بگرد روی همچون ماه گو…
غزل شمارهٔ ۱۸۰
صبح بر شب شتاب میآرد شب سر اندر نقاب میآرد گریهٔ شمع وقت خندهٔ صبح مست را در عذاب میآرد ساقیا آب لعل ده که دلم ساعتی …