رباعیات
از مجموعه اشعار اسیری لاهیجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱
ای دلبر شوخ بیوفائی تا چند در هجر تو جان به بی نوائی تا چند آخر بود این که جان بوصل تو رسد این دل بغم و درد جدائی تا چند
شمارهٔ ۳۲
یارم ز همه جهان مرا روی نمود دیدم که جهان جمله نمود او بود عالم همه مرآت جمال رخ اوست حقا که جز او نیست بعالم مشهود
شمارهٔ ۳۳
لعل لب تو از می ناب اولیتر دندان تو از در خوشاب اولیتر در خورد دلم بجز لب لعل تو نیست زان رو که شراب با کباب اولیتر
شمارهٔ ۳۴
ای حسن تو از روی بتان کرده ظهور روی تو بپرده جهان شد مستور زهاد ز درد هجر تو رنجورند عشاق ز باده وصالت مخمور
شمارهٔ ۳۵
ای دل بغم فراق می باش صبور کاندر عقب فراق وصل است و سرور باآن قدو روی چون گل و سروسهی داریم فراغتی ز طوبی و ز حور
شمارهٔ ۳۶
دادم دل خود به عشق یاری که مپرس کردم هوس وصل نگاری که مپرس تا دل به بلای غم گرفتار آمد دارم ز جفاش روزگاری که مپرس
شمارهٔ ۳۷
ما محرم اسرار الهیم ای دل ما واقف هر چیز کماهیم ای دل در ملک شهود و تخت تمکین و یقین بی هیچ شکی حاکم و شاهیم ای دل
شمارهٔ ۳۸
هر لحظه رخت بحسن دیگر بینم هر دم به لطافتش فزونتر بینم هرجا بصفت بیش و کمش گر بینم نتوان که جمال تو مکرر بینم
شمارهٔ ۳۹
ما کاشف رمز علم الاسمائیم در بحر وجود در بی همتائیم گنجی که همه جهان طلسمات ویند گر راه بدان گنج بیابی مائیم
شمارهٔ ۴۰
جامی که می دو کون را جاست منم وان قطره که صد هزار دریاست منم حرفی که بکنه سراو گر برسی در وی همه کتاب پیداست منم