مقطعات
از مجموعه اشعار انوری ابیوردی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱ - صاحب ناصرالدین را مدح گوید
ای سرافرازی که از یک سعی تو پای محکم کرد ملک و سر فراخت جز تو از ارکان دولت فتح را تا بدین غایت کسی آلت نساخت حق سلطان ا…
شمارهٔ ۳۲ - در مدح مجدالدین ابوطالب نعمه
گره عهد آسمان سست است گره کیسهٔ عناصر سخت آنکه بگشاد هیچ وقت نبست گره عهد و بندگیش ز بخت کیست بحری که موج بخشش اوی کیسهٔ…
شمارهٔ ۳۳ - در شرح اشتیاق گوید
به خدایی که از میان دو حرف هفت چرخ و چهار طبع انگیخت بوی کافور و عود و مشک آورد رنگ طاوس و کبک و زاغ آمیخت که مرا درد هج…
شمارهٔ ۳۴ - در هجو صفی محمد تاریخی
صفی محمد تاریخی از خدای بترس به خانه باش و میا تا گهی که خوانندت فصیح و گنگ به تعریض چند گویندت جوان و پیر به تصریح چند …
شمارهٔ ۳۵ - در شکایت دنیا
ربع مسکون آدمی را بود، دیو و دد گرفت کس نمیداند که در آفاق انسانی کجاست دورُ دورِ خّشکسال دّین و قحطِ دّانشست چند گویی …
شمارهٔ ۳۶ - در شکایت گوید و توقع تلطف کند
چون برگهای طوبی طبعم به نام تو یک روی بر ثنا و دگر روی بر دعاست در خاطرم که بلبل بستان نعت تست اطراف باغ عمر ابدالدهر پر…
شمارهٔ ۳۷ - در مدح گوید
ای سروری که از گل دل قامت قلم بیخدمت دوات تو بسته کمر نخاست بادا همیشه ملک جمال تو منتظم کز کاف کن فکان چو وجودت گهر نخ…
شمارهٔ ۳۸ - در مدح موئتمن سرخسی
رتبت و تمیکن صدر موئتمن همچو قدر و همتش بیمنتهاست آفتابش در سخاوت مقتدیست واسمان را در کفایت مقتداست طبع شد بیگانه با آ…
شمارهٔ ۳۹ - در محمدت صاحب ناصرالدین
قدر میخواست تا کار دو عالم به یکبار از پی سلطان کند راست چو او اندیشهٔ برخاستن کرد قضا گفتا تو بنشین خواجه برخاست
شمارهٔ ۴۰ - فیالحکمة
آن شنیدستی که روزی زیرکی با ابلهی گفت کین والی شهر ما گدایی بیحیاست گفت چون باشد گدا آن کز کلاهش تکمهای صد چو ما را رو…