پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

غزل شمارهٔ ۱۸۲

از انوری ابیوردی در دیوان اشعار - غزلیات

به دو چشم تو که تا زنده‌ام
تو خداوندی و من بنده‌ام
سر زلف تو گواه من است
که من از بهر رخت زنده‌ام
به رخ خویش ننازی چنان
که من از عشق تو نازنده‌ام
چه زنم خنده که در عشق تو
ز دو صد گریه بود خنده‌ام

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید