صنف هشتم که قماش است و کم براست

از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در رباعیات گنجفه

دسته‌بندی

۱۲

شعر

فهرست اشعار

ای آنکه پری نیاید اندر نظرت با صورت خوبست ز معنی خبرت راضی بسگ تو پادشه راس براس یعنی که نه پادشا قماشی است برت

ای آنکه لب تو پرده غنچه درد رخسار تو آب صورت چین ببرد آنجا که زند شنهشه عشق تو تخت کی عقل وزیر را قماشی شمرد

ای آنکه دو عارضت چراغ چمنند لبهای تو رونق شکر می شکنند یکره بچمن گذر که گلهای چمن در پای تو ده قماش رنگین فکنند

ای آنکه برت بتان ز خود کم لافند مانند منت هزار در اوصافند در کارگه قضا پی خلعت تست افلاک که نه قماش الوان بافند

ای خنده تو راز نهان ساخته فاش در جان بتان ز خار خار تو خراش رضوان ز پی فرش تو از حله نور در هشت بهشت افکند هشت قماش

ای شاه بتان و رشک صد مهیاره گر سوی فلک گهی کنی نظاره در پیش تو بره حمل چرخ کشد با هفت قماش سبعه سیاره

ای از غم دهر همچو سرو آزاده کم چون تو پسر مادر گیتی زاده در دست بتان ز بهر پای اندازت نرگس صفتست شش قماش آماده

ای آنکه رخت چو گل برافروخته اند خوبان همه خوبی از تو آموخته اند نسرین و سمن یاسمن و لاله و گل از پنج قماش خلعت اندوخته ا…

ای از دهن تنگ تو صد سر نهان مست غم عشقت ز کهان تا بمهان جز جنس غمت بوصله دل ننشست از چار قماش چار بازار جهان

ای آنکه ز گل تازه تری در نظرم با خط تو منت ریاحین نبرم پیش تو گل و لاله و نسرین چه بود من این سه قماش را بیکجو نخرم

۱/۲