شمارهٔ ۴۹

از اهلی شیرازی در دیوان اشعار - رباعیات

شیرین دهنی چون قندو لعلی چو نبات

گوی زنخی چو قطره آب حیات

گویند مبین و صبر کن در غم او

صبرم نبود که بشنوم این کلمات

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۴۸

بعدیشمارهٔ ۵۰

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید