شمارهٔ ۱۵۰

از اهلی شیرازی در دیوان اشعار - رباعیات

خوشباش که بنده گر نکویانه نکوست

محروم نمیشود کس از رحمت دوست

گر خوانده شوی چاره همان بندگیست

ور رانده شوی کجا روی کان به ازوست

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۴۹

بعدیشمارهٔ ۱۵۱

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید