پرش به محتوای اصلی
اثر
اثر

حساب کاربری

رباعی شمارهٔ ۱۷۵

از شاه نعمت‌الله ولی در رباعیات

ممکن ز وجود هستی ای دارد و بس
نقشی ز خیال خویش می آرد و بس
بلبل ز گلشن نسیم بوئی یابد
یعنی رخ خود به خار می خارد و بس
بازگشت به فهرست

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید